Therapie: Luisteren naar de pijn

27-03-2018 - Erik van der Werve

Luisteren naar de pijn

Onlangs las ik een bericht van een moeder op het forum ouders.nl. Een moeder vertelde dat ze het even niet meer wist. Haar zoon van 15 kon zichzelf al een tijd helemaal niet vermaken. Hij had geen belangstelling voor sport, hobby's en had weinig vrienden. Hij kon de verveling alleen maar bestrijden met gamen, vanaf een telefoon of laptop. Ze vertelde dat ze al van alles had geprobeerd en dat er tussen haar en haar zoon steeds strijd was. Ze wilde dat haar zoon tot het warme eten in de avond, iets anders deed, dan gamen. Ze vroeg andere ouders mee te denken en vroeg hoe andere ouders hiermee omgingen.

Meedenken

De neiging om meteen mee te gaan denken, ken ik heel goed. Ik zie die neiging bij mezelf en bij veel andere hulpverleners. Meedenken is een reflex waar veel hulpverleners snel inschieten. Meedenken maakt dat jij je verdiept in de gedachten van een ander en van daaruit kijkt of je alternatieven kunt aandragen. Dat helpt als het probleem praktisch is, mensen voelen zich dan serieus genomen en weten zich gesteund. Helpt het ook bij therapie? Waar het vaak juist niet gaat over praktische oplossingen, maar over betekenisgeving. Over gevoelens en emoties. Over (onvervulde) behoeften.

Oplossingen

Veel mensen zijn ook geneigd om te komen met oplossingen. Favoriet zijn dan vaak de oplossingen die voor henzelf gewerkt hebben, wat voor hen een oplossing was. Deze neiging zie ik ook bij mezelf en andere hulpverleners. Als iets lukt in het ene gezin, wil ik dat vaak gaan toepassen in een ander gezin. Een gezin met ogenschijnlijk dezelfde soort van problemen. Werkt dat ook zo? Ik merk dat dit vaak niet zo is. Dat een oplossing die in het ene gezin goed werkt, niet werkt bij een ander gezin. Waar vaak dan een verschil ligt in betekenisgeving, verschillen in gevoelens en emoties en (onvervulde) behoeften en verlangens. Wat helpt dan wel?

Luisteren

Wat wel helpt is luisteren. Luisteren naar wat ouders en kinderen in een gezin zeggen. Luisteren naar hun pijn. Luisteren naar waar ze sterk in zijn. Luisteren naar wat hun verhaal is. Luisteren naar hun problemen, naar hun zorgen. Luisteren naar hun wensen. Luisteren naar wat voor hen een doel is, wat zij als oplossing zien. Luisteren en nog een luisteren. Ik vind dat soms best moeilijk. Luisteren vraagt dat je de woorden niet alleen hoort, en kijkt naar de ouders en kinderen in het gezin. Het vraagt dat je er iets bij voelt. Dat jij je laat raken. Dat je de pijn, de problemen en de zorgen kan verdragen. Dat je de hun krachten en oplossingen kunt zien. Als hulpverlener moet je niet alleen sterk zijn in je hoofd, je moet ook sterk zijn in je hart.

Conclusie

Met alleen meedenken en verzinnen van oplossingen en technieken, ben je geen hulpverlener. Je moet ook sterk zijn in je hart. De pijn, de problemen en de zorgen kunnen verdragen en de krachten, oplossingen van anderen kunnen zien. Heb je een reactie? Laat het me weten.