Dochter loopt weg

25-03-2018 - Erik van der Werve

Dochter loopt weg

Dochter loopt weg. Wat zou jij doen als je de ouder was van dit meisje? Zou je haar achterna lopen en vertellen dat ze moet luisteren? Zou je het laten?Als ze weer met hangende pootjes terug komt, dan hopen dat ze zelf inziet dat het anders moet? Ik las dit verhaal in een forum op ouders.nl.

Wat mij vooral verbaasde was het advies van een psycholoog. Deze adviseerde ouders gewoon met hun dochter te blijven communiceren en haar verder gewoon zo te laten afglijden dat ze er genoeg van had en zelf zou gaan besluiten iets aan haar leven te doen. Ik vind het nogal hard en gevoelloos, een dergelijk advies. Het laat ouders in de kou staan met hun machteloze gevoel. Ik ben zelf ouder en psycholoog. Wat zou ik ouders adviseren?

Psycholoog

Als ouder ben je nauw betrokken bij het wel en wee van je kind. Het is soms lastig om wat afstand te nemen en van daar te kijken wat er aan de hand is. Soms word je hard geconfronteerd met wat er mis gaat bij je kind en lukt het je als ouder niet om een stapje achteruit te doen en de situatie te over zien. Vaak lopen de spanningen dan hoog op en wordt de communicatie tussen ouder en kind alleen maar slechter. In dat opzicht kan ik me wel vinden in het eerste gedeelte van het advies van mijn collega. Blijf communiceren!

Mijn verbazing gaat over het tweede gedeelte van zijn advies: laat haar afglijden, zodat ze er zelf genoeg van krijgt en besluit iets anders te gaan doen. Hij adviseert hun kind los te laten en geen ouders meer te zijn. Hij laat ze machteloos achter! Ouders konden dit niet. Het deed hun veel pijn om hun dochter zo mee te maken. Als zij 's avonds weer niet thuis kwam, lukte het ouders niet om in slaap te komen. Wat dan wel?

Communicatie

Gelukkig had het meisje steeds haar telefoon bij zich en nam ze regelmatig op. Maar welke boodschap zouden ouders haar dan kunnen geven? De kracht van ouders is dat ze nooit opgeven. Dat was bij deze ouders ook zo. Door het schrijven naar het forum van ouders online, gaven ze aan dat ze toch naar een andere oplossing zochten en zich niet bij het advies van de psycholoog neerlegden. Ze wilden zich niet bij hun machteloosheid neerleggen. Hoe dan wel?

Advies

Er zijn manieren om machteloosheid om te draaien. 'Burgerlijke ongehoorzaamheid' is een dergelijke manier. Tegenover een machtige overheid is het lastig in verweer te komen. Mensen komen tegen wetten en regels in verweer, door zich er niet aan te houden en actie ertegen te voeren.

Dit kan ook werken bij ouders naar kinderen toe. Kinderen en Pubers kunnen nogal stellig een lastige houding hebben en daarbij gedrag laten zien dat moeilijk te doorbreken is. We zien dat ze hun eigen gang gaan en zich wat van niemand aantrekken. Ze hanteren daarbij vaak eigen verzonnen regels. Alsof het wetten zijn. Ouders vinden het vaak lastig om tegen deze stelligheid in verweer te komen.

Het kan wel: Hou je niet aan de wetten en regels die je kind of puber stelt. Laat door acties zien dat je het er als ouder niet mee eens bent dat ze zich zo gedragen. Een ludieke actie is bijvoorbeeld een sit-in op de kamer van het kind of de puber, als ze er wel is. Communiceer ook dat je er als ouder, onvoorwaardelijk en altijd voor ze bent. Ga niet de machtsstrijd aan, die verlies je altijd. Het is een kwestie van doorzetten en volhouden.