Partner met woedeuitbarstingen

11-04-2016 - Erik van der Werve

Partner met woede uitbarstingen

Kort geleden las ik een bericht in het forum van ouders online. Ik merk vaak als ik zulke berichten lees, dat ik me afvraag wat ik zou doen als relatie- en gezinstherapeut. Met welk advies zou ik komen? Ook vind het interessant om na te denken wat het advies van een huisarts of een praktijkondersteuner GGZ zou zijn. Hier volgt eerst het bericht. 

'Partner met woede uitbarsting

Ik heb al vaker op dit forum om advies gevraagd en steeds is het prettig om te lezen hoe andere mensen over dingen denken. Bovendien is t fijn om dingen van je af te schrijven. Heb n relatie al 25 jaar sinds mijn 20ste. We hebben 3 kids inmiddels van 15 16 en 17. Mijn partner heeft leuke en minder leuke kanten. Net als ieder ander. Door alle jaren heen heeft hij steeds zeker 4 x per jaar een woede uitbarsting. Het gaat steeds goed tot hij zijn frustraties te hoog heeft laten oplopen. Meestal gaat t over de kinderen. Hij vind dat ze niet betrokken zijn en te weinig bijdragen in t huishouden. Volgens mij puber eigen maar goed. Wij komen maar niet op 1 lijn. Ik ben zo'n moeder die vind dat t prima is, "ik doe t wel". Ze zijn verder goed bezig.. Gaat goed op school, roken niet, geen foute dingen/vrienden etc. Tuurlijk vraag ik ook wel es wat zoals tafel afruimen etc maar vind t erg moeilijk om daar een groot punt van te maken. Partner wel. Hij wil regels. Ik kan hem daar tot zekere hoogte in tegemoet komen maar heb steeds t gevoel op eierschalen te lopen. De woede uitbarstingen komen daar uit voort zegt hij en ik geloof dat maar voor n klein gedeelte. Hij is ook een moeilijk persoon dwz over veel dingen n punt maken. Hij heeft n zware jeugd gehad. Ik een zorgeloze. Hoe dan ook het is laatst weer gebeurd: ik kwam thuis van mijn werk snachts en voelde dat er iets mis was. Hij was dus uit zijn plaat gegaan tegen de kinderen. Zonder aanleiding had hij keihard tegen ze geschreeuwd zo erg dat de buren rechtop in bed zaten en bijna de politie wilden bellen. Mijn oudste kind (waar het niet goed mee gaat, zij heeft depressieve buien en waarsch n borderline stooornis) is overstuurd de deur uitgelopen. Die kwam later weer thuis toen ze wist dat ik terug zou zijn. Ik ben zo boos op mijn partner. Dit is de zoveelste keer. Ik heb gezegd nu echt niet meer verder te willen, vooral in t belang van de kids. Nu "woont" hij inmiddels een week in de garage en probeert langzaam weer toenadering te zoeken en lief en aardig te zijn. We praten er wel over en hij zegt dat hij t wel snapt etc maar speelt ook n beetje slachtoffer. Wat moet ik nu met n man die over het algemeen wel normaal functioneert maar eens in de zoveel tijd ontploft. Agressietraining heeft hij al gedaan. 2 van m'n kinderen hebben al n "negatieve" mening over hem. Ik vind t echt heel moeilijk om deze stap in mijn eentje door te zetten.'

Kennismaking

Als relatie- en gezinstherapeut zou ik als eerste het gezin uitnodigen voor een gratis en vijblijvende kennismaking. Dat doe ik meestal om samen met het gezin te bepalen of er voldoende 'klik' is tussen ons, om te gaan werken aan de doelen die ze voor zichzelf hebben. Ook is het vaak een eerste kennismaking met de zorgen en de problemen in het gezin. Door ze allemaal uit te nodigen is het voordeel dat ik het verhaal hoor van de andere gezinsleden, naast dat van moeder. Tevens kan ik dan met hen een advies formuleren hoe verder. Mogelijk kan een training helpen? Zijn er andere mogelijkheden, naast therapie? Dit bepalen we samen, afhankelijk van wensen en behoeften, zwaarte van de zorgen problemen, en mogelijkheden er iets aan te gaan doen. 

Gezinstaxatie

Als het gezin heeft besloten om in therapie te gaan en er is voldoende een 'klik' kunnen we een volgende stap gaan zetten. De eerste twee gesprekken taxeer ik samen met het gezin de zorgen en de problemen aan de hand van een tijdslijn en een stamboom. Daarbij let ik op de volgende dingen: 

  • Gezinsstructuur: organisatie van het gezin: hiërarchie, posities, rollen, coalities, conflict, grenzen, subsystemen, afstand en nabijheid. Lukt het in deze organisatie aan taken/functies te voldoen bij de gezinsfase waarin het gezin zich begeeft? 
  • Interactiepatronen: In welke interactiepatronen wordt de problematiek onderhouden of escaleert deze? Wat wordt er op inhoudsniveau gecommuniceerd? Wat wordt er op betrekkingsniveau gecommuniceerd?
  • Affectief klimaat: Wat valt er te zeggen over veiligheid, de mogelijkheid om kwetsbaar te zijn, over gevoelens te praten, troost te zoeken bij elkaar? 
  • Betekenisgeving: Aan de hand van welke verhalen wordt uitdrukking gegeven aan de identiteit en de waarden van de gezinsleden onderling en het gezin als geheel? Welk verhaal domineert? Wel verhaal blijft op de achtergrond? 

Plan

Aan de hand van de gezinstaxatie formuleer ik met het gezin doelen en een plan waaraan we werken. Gedurende de therapie neem ik verschillende vragenlijsten af bij gezinsleden, met twee doelen: 

  • Is er vooruitgang?
  • Hoe gaat het met onze samenwerking? 

Ongeveer 1 per 3 gesprekken evalueren we onze samenwerking. Nadat het plan is geformuleerd is het tijd voor actie: iets (anders) gaan doen (in samenwerking met een ander gezinslid) richting de doelen die we geformuleerd hebben. Na 8 gesprekken kunnen we de therapie afronden met de vraag of er voldoende resultaat is behaald met therapie of dat er behoefte is aan een verdieping en meer duurzame verandering. Als dat het geval kunnen we de therapie verlengen tot 15 gesprekken. 

Voor een volledige beschrijving van mijn werkwijze, verwijs ik verder naar mijn website Verwijzers/Therapie FITS-model

Huisarts

Stel dit gezin komt bij de huisarts en krijgt 5 gesprekken met een praktijkondersteuner GGZ aangeboden. Hoe zou dit eruit zien? Hoe zou ik dit doen als praktijkondersteuner? 

Praktijkondersteuner GGZ

Nu moet ik allereerst aangeven dat ik geen praktijkondersteuner GGZ ben. Wel heb ik ervaring als psycholoog en ambulant hulpverlener met gezinnen in een crisis. Als Praktijkondersteuner zou ik denk ik snel kiezen voor oplossingsgericht werken. Ik zou elk gesprek beginnen met de vraag wat het gesprek voor het gezin moet opleveren, willen ze tevreden de deur uitlopen? Ook zou ik aan het einde van het gesprek steeds vragen of ze een volgend gesprek zouden willen. Bij het 3e en 4e gesprek zou ik gaan aangeven dat we het einde van het aantal gesprekken naderen, en hen vragen hoe ik hen goed zou kunnen doorverwijzen. Als er een doorverwijzing nodig zou zijn, dan zou ik de therapeut waarnaar ik doorverwijs zo goed mogelijk willen informeren. Mogelijk kan deze er het 5e gesprek bij zijn? Zodat deze de hulp goed kan overnemen en het gezin zo min mogelijk dingen dubbel hoeft te vertellen. 

Vraag

Hoe doe jij het (of hoe zou je het doen?)als praktijkondersteuner als een dergelijke vraag op je afkomt? Maak je het vaak mee dat gezinnen om hulp bij je vragen? Hoe maak je goed voor jezelf de inschatting voor een verwijzing? Welke mogelijkheden heb je om door te verwijzen? laat het me graag weten via een reactie.